Textus Originalis

VI PRAEFATIO.

VI PRAEFATIO.

lectiones, quas aliquotiens iam coniectura assecuti erant viri docti, atque unus supplevit Diodori orationem, idque mea quidem sententia rectissime, his locis: XIII 85, 4 αὐτόν — 94, 5 ἑτέρα — 97, 1 τούτων πραττομένων μέν — 104, 2 οὔσας — XIV 9, 5 εἰς Αἴτνην — 12, 8 καί — 12, 8 ὦν — 36, 3 ἧκεν — 80, 6 ὑπελάμβανε καί — 84, 2 ὑποσπόνδους — 91, 2 ἐν Κορίνϑῳ — XV 29, 2 καὶ φρονήσει. At ne codici P aequo plus studere ac fidere videar, ipse eum fraudis arguam pravam omnium codicum lectionem XIV 5, 6 ἐν ἅπασιν λαμβανούσης τῆς ἀπονοίας etiam magis depravantem fallaci additamento τὴν αὔξησιν. Neque minus falsum est, quod codex Peirescianus interpolavit: ἐπείδοσιν i. e. ἐπίδοσιν. Bene accidit, quod Rhodomannus, qui neque Patmium neque Peirescianum librum noverat, ἐπίδοσιν aut αὔξησιν scribendum esse coniecit. Verum autem agnovit Reiske ἐπίτασιν ex ineptis vocabulis ἐν ἅπασιν restituens, etiamsi Dindorfio scriptura ἐπίδοσιν praestare videbatur (edit. Paris. II p. IV): primum enim Diodorus πολλὴν ἐπίδοσιν λαμβάνειν scribere solet XI 50, 3. 68, 6. 72, 1. XIV 16, 3, idque significat augmentum fortunatum, quare plerumque additur πρὸς εὐδαιμονίαν, deinde simillimum mendum invenitur XIII 84, 4, ubi pro ἐπίτασιν λαμβανούσης in P scriptum est ἐπὶ πᾶσιν λαμβανούσης.

Note a pie di pagina

1 diligentiae adhibuisse, praeter sescenta vocabula levitate deformata maxime ei docent loci, ubi librarius nescio quo errore vel languore captus eadem verba bis scripsit, veluti XIII 18, 6, ubi postquam primum recte exaravit ποιῆσαι et οὔσης et οὐ μικρῶς, secundum idem ille scripsit ποιῆσαι τῶν et οὔσης et οἱ μικρῶς; itemque XIII 88, 4 primum τολμησάντων, secundum ὁρμησάντων; XV 37, 4 primum ἐγχωρεῖν, secundum ἐκχωρεῖν.

Traduzione

English — scholarly

ARETHE Knowledge Engineering Division

VI PREFACE.

readings, which learned men had sometimes already attained by conjecture, and alone supplied Diodorus' text, in my opinion most correctly, in these passages: XIII 85, 4 αὐτόν (himself) — 94, 5 ἑτέρα (another) — 97, 1 τούτων πραττομένων μέν (while these things were being done) — 104, 2 οὔσας (being) — XIV 9, 5 εἰς Αἴτνην (to Aetna) — 12, 8 καί (and) — 12, 8 ὦν (therefore) — 36, 3 ἧκεν (he had come) — 80, 6 ὑπελάμβανε καί (he supposed and) — 84, 2 ὑποσπόνδους (under a truce) — 91, 2 ἐν Κορίνθῳ (in Corinth) — XV 29, 2 καὶ φρονήσει (and with prudence). But lest I seem to favor and trust codex P too much, I myself will accuse it of falsity, corrupting even more the erroneous reading common to all manuscripts at XIV 5, 6 ἐν ἅπασιν λαμβανούσης τῆς ἀπονοίας (since the despair was taking hold in all) by a deceptive addition τὴν αὔξησιν (increase). No less false is what the Peirescian codex interpolated: ἐπείδοσιν i.e. ἐπίδοσιν (increase). It happened fortunately that Rhodoman, who knew neither the Patmian nor the Peirescian book, conjectured that ἐπίδοσιν or αὔξησιν should be written. But Reiske recognized the truth, restoring ἐπίτασιν (tension, increase) from the inept words ἐν ἅπασιν (in all), even though Dindorf seemed to prefer the reading ἐπίδοσιν (edit. Paris. II p. IV): for first, Diodorus usually writes πολλὴν ἐπίδοσιν λαμβάνειν (to receive great increase) XI 50, 3. 68, 6. 72, 1. XIV 16, 3, and that signifies fortunate increase, wherefore it is usually added πρὸς εὐδαιμονίαν (towards prosperity); secondly, a very similar error is found at XIII 84, 4, where for ἐπίτασιν λαμβανούσης (increasing tension) in P is written ἐπὶ πᾶσιν λαμβανούσης (taking hold upon all).