Textus Originalis
— 369 —
βαρθωλώμον τὸν κατὰ τὸν καιρὸν κόμητα γαλαίας μεσίνης βασίλειος ἐκεῖνος ὁ τοῦ πέτρου ἐκείνου τοῦ τεθνεῶτος τοῦ λεγομένου τριγώνι υἱὸς δικνύον μοι καὶ λέγων ὅτι ὀλίγον καὶ σεσαθρωμένον ἀμπέλιον ἐκπελήφθη ἐν τοῖς κλή ρον παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐν τῇ διακρατίσι μεσίνης ἐν τῇ τοποθεσία τοῦ ποταμοῦ τῶν τραβλησέων συνκεκολλυμένον μετὰ τῶν ἀμπελῶνα κυροῦ ἀν δρέας τοῦ λεγομένου τοῦ καὶ στρατηγοῦ τῆς μεγάλης πόλεως μεσίνης ὅπερ τὸ πρότερον ἦν χωράφιον ἀργόν· καὶ ἔλαβε τοῦτο εἰς τέλι ὁ πατὴρ αὐτοῦ παρὰ τοῦ πρωεστῶτος τῆς μονῆς τοῦ ὁσίου νικάνδρου καὶ ἐφύτευσεν αὐτὸ ἀμπέλιον, καὶ τοῦ τέλλειν ἐς ἀεὶ τὸν πᾶσα χρόνον ἐν τῇ ῥηθήση ἁγία μονῆ ταρία τρία· οὐ μόνον τοῦτο ἀλλὰ καὶ τέλη ὑπὲρ τοῦ ῥηθέντος ὀλίγου ἀμπελίου εἰς τὸ πλομικὸν τέλος τὸν πᾶσα χρόνον ἐτὶ ταρίων τρία. ἔχι δὲ καὶ χρέος πολὺ τοῦ λαοῦ καὶ ὑπάρχι πολὺ παίνης καὶ γυμνὸς καὶ οὐ δύναται ἐφθάσαι τὸ τοιοῦ τον ἀμπέλιον, ἀλλʼἔξη τι τοῦ πρᾶσαι αὐτὸ καὶ ἀπὸ τοῦ τιμίματος τῆς τιαύ της πράσιος ἀγοράσι οἴκημα καὶ τοῦ τελῆ τὸν πᾶσα χρόνον τὼ τετυπωμέ νον τοῦ πλώως. ἐγὼ δὲ ὁ κόμης μὴ θέλων τοῦτο στέρξαι καὶ βία πολιθια ζόμενος ἐγὼ ἐξ αὐτοῦ πληστάκης ὡς θεορῶν αὐτοῦ τὸ πολὺ τῆς πενίας καὶ γυμνίας καὶ τὸ πολὺ ζητούμενον αὐτοῦ χρέως, καὶ μὶ ἔχων ἕτερόν τι τὼ πῶθεν δοῦνε τὸ τέλος τοῦ πλωίμου ἣ τοῦ ἐξουθᾶσε κἂν τὸ ὀλίγον αὐτοῦ ἀμ πέλιον μᾶλλον δὲ ὡς ὄντα μικρᾶς εἰσόδου καὶ πτωούμενος ἐγὼ μὶ πῶς ἐρη μώθη καὶ ἀπολέσθη παντελῶς τὸ τοιοῦτον ὀλίγων ἀμπέλη· ὅθεν μετὰ τῆς βουλῆς τῶν πεντήντι τῆς αὐτῆς γαλαίας μεσήνης, ἐστερξα τοῦ πρᾶσαι σὺ ὁ ῥηθὴς βασίλης ὁ τοῦ πέτρου τριγώνη υἱὸς τὸ τοιοῦτον ἀμπελί καὶ ἀπὸ τῶν ταρίων αὐτοῦ ἀγοράσι οἴκημα τοῦ τελῖ κατʼ ἐτούσιον εἰς τῆ γαλαία μεσήνης ὡς ἐωθῶς κατʼ ἔτος ταρία τρία, τὰ δὲ ἐναπομένοντα τῶν ἀπὸ τῆς ἀγορᾶς τοῦ ῥηθέντος οἴκου στρέφη πρὸς τοὺς δανηστὰς αὐτοῦ. ὅθεν καὶ ἐστέρξά σι μετὰ τῶν πεντίτι τοῦ πρᾶσα τὸ τοιοῦτων ἀμπέλιον πρὸς τὸν κῦρ ἀνδρέα τὸν στρατηγὸν τῆς μεσήνης διὰ τὸ εἶναι αὐτὸ συνκεκολυμένον μετὰ τῶν αὐτῶν ἀμπελίων, καὶ ταύτη ὡ πράσις ἐγεγόνη τοῦ ἀμπελῶνος μετὰ τῆς ἡμετέρας ἐπιτρωπῆς διὰ τοῖ γένομαι ἐγὼ ὁ ἀνωτέρω εἰρημένος ὁ τὸ σίγνον τοῦ τιμίου καὶ ζωοπιοῦ σταυροῦ οἰκοχείρως ἐγχχαράξας ἑκουσία μου βουλῆ καὶ