Textus Originalis

— 466 —

μωναχοῖς ἐσωμαίνης καὶ οὔσης ἐν αὐτῖ πᾶν νόμιμον δίκαιον καὶ ἀρωγὴν δικαίου καὶ ψώρου ἐκλωγὴν θίας διατάξης παρούσας ἢ μαιλλούσας τὰ ἐκκλησιαστηκὰ δαικρέτα νόμων τοῦ βελλιανήου ἀπάτην τηνὰ καὶ τὴν τῶν παιδῶν εἰσαγωγὴν καὶ δεσπωτήαν τοῦ πράγματος, καὶ πᾶν ἄλλων δίκαιον γράπτον ται ἢ ἄγραφον δυνάμαινον καιρῶ τινι κατὰ τῶν πρωιρημαίνον ἐντὸς ἢ ἔκτως κόρτης εὑραίθῆναι εἰς ἀπωβολὴν ἢ ἀπωτροπὴν αὐτῶν ἀλλὰ φιλάτταισθαι ταῦτα βαίβεα καὶ ὠχηρά. ἔνθεν ἀεὶ ὑποσχοῦμε ἕνεκα τούτω δι᾽ ὑποσχέσαιως διμωσίας ἄν καιρῶ τηνει τούτου ἕνεκα κατέναντη ὠφθῆναι πειράσωμαι εἰς ἀπωβολὴν ἢ ἀπωτροπὴν αὐτῶν δι᾽ ἐμαυτῆς ἢ δι᾽ ἄλλου συνηθήσου προσώπου ἢ εἰδίου ἐντὸς ἢ ἔκτος κόρτης, πρῶτον κατὰ τοὺς ἐκκλησιαστηκοὺς κανώνας ὁ ταῦτα βουλώμαινος διαπράξασθαι εἴη τὼ ἀνάθαιμα παρὰ πατρὸς υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος, ἤστερων δαὶ ζημιούσθω διὰ ποίνην τῆ ῥιγηκῆ κόρτη αὐγουστάλια σεράκωντα καὶ τὰς ἐξώδους πάσας ἠκανωπηεῖν τῶ ἐναντιωθέντι μαιρίας παιρὴ τοῦτω ποιίσειν, καὶ τῆς εἰρημαίνης ποίνης ἀπωπληρόθη ἡ οὐ τῶν πρωγεγραμμαίνων πασῶν στερέων ἀεὶ καὶ βεβαίων διαμαινόντων. ὅθεν πρὸς μαίλλουσαν μνήμην καὶ τῶν πραγμάτων τούτων στερεὼν ὠχύρωσιν καὶ βαίβεαν ἀσφάλιαν τῶ παρὸν τῆς ἐμῆς ἀφιερώσαιος καὶ ἀπωδώσεος ἔνγραφον τῶ ὀνομαθέντι κυρῶ ἰακώβω καθηγουμαίνω τῆς ῥηθήτης μωνῆς ἁγίου φηλήππου τῶν δαιμαίννων ὀνόματι καὶ ἐκ μαίρους τῆς αὐτῆς μωνῆς καὶ τῆς ἐν χριστῶ αὐτοῦ ἀδελφότητος ἐν αὐτῆ ἐσωμαίνης ἐπήεισα πηεῖθοῖναι. γραφὲν διὰ ἐμῆς βαιλησαίως καὶ παρακλήσεως διὰ χειρὸς νοταρίου νικολάου μουνάστρι πουπλήκου νοταρίου χώρας ἁγίου μάρκου τῆ ὑπογραφῖ τοῦ ῥηθέντος ὀμώτου τοῦ ἠμιμένου προκουράτορος καὶ τῶν ἄλλων ἀξειωπίστων μαρτήρων σὺν αὐτοῦ πουπλήκου νοταρίου ὠχειρωθέντων ἐν ἠμαίρα μηνὶ ἑνδίκτου ἔτει καὶ κηριότητι τῆς πρωιρημαίνοις. † ἐγὼ ὁ ἀναγραφὴς νοτάριος ματθαῖος τοῦ πρωτοπαπᾶ ὀμώτης χώρας ἁγίου μάρκου μάρτυρ ὑπέγραψα. † σίγνον σταυροῦ εἰδίας χειρὸς μαίστρου λέου καρπεντέρι τοῦ ἀνωτέρου ῥηθέντος προκουράτορος καὶ μουνδουάλδου.