Textus Originalis

LXVI PRAEFATIO.

Πηχῶν etsi plerumque omnibus est in libris, tamen 1, 57, 5, semel in tribus, semel in duobus libris scriptum πηχέων, quamvis vitioso accentu, idem et hic et alibi, ut 2, 7, 4; 2, 9, 2; 2, 10, 3, ubi Gemistus πήχεων, prodere videtur esse restituendum. Eodem modo Polybio nunc hoc nunc illud tribuerunt librarii. Quibus relinquendum esse repudiatum ab Atticistis πηχῶν non solum apud veteres, sed etiam apud recentiores, hodie de his non magis fortasse dubitaret Lobeckius ad Phryn. p. 246, quam de Xenophonte Piersonus ad Moerin. p. 327. Neque ἀνϑῶν scripserat Diodorus 5, 3, 2, sed quod ib. 3 ex melioribus recepi ἀνϑέων, ut praecipiunt Atticistae, quorum maior certe auctoritas quam librorum utramque formam promiscue exhibentium. Πλέον tantum, non πλεῖον, dixisse Diodorum satis multa modo omnibus (1, 82, 2; 3, 35, 3) modo melioribus (D 1, 79, 2; 4, 77, 6; 3, 68, 3 ἐπιπλέοντα pro ἐπὶ πλέον) in libris prioris formae conservata ostendunt exempla, librariis tamen saepissime substituentibus non solum πλεῖον, sed etiam soloecum illud πλείω (1, 63, 4; 2, 5, 4; 4, 12, 1), de quo quae alio loco dixi repetita sunt in Thes. Stephani. Summa constantia πλέον servatum in libris Pausaniae, temere modo hoc modo πλεῖον ponentibus librariis apud Xenophontem, Polybium, aliosque. Πλήϑω quum sit in omnibus 2, 40, 6 τὴν Ἰνδικὴν πλήϑουσαν πολλῶν καὶ παντοδαπῶν ϑηρίων; 4, 17, 4 τὴν Λιβύην πλήϑουσαν ἀγρίων ζῴων; 13, 97, 6 τοῦ ϑεάτρου πλήϑοντος; 1, 5, 3 πλήϑουσαν ἀνδρῶν ἀλκίμων, et ubi eadem verba 18, 22, 2, et in optimis (D) 3, 50, 2 Πιεζουμένων pro πιεζομένων D 1, 84, 1; πιεζούμενον D 3, 71, 2; 4, 84, 2; πιεζούμενοι D 5, 37, 3; P 12, 52, 2; 12, 55, 7; 13, 88, 2; P* 11, 30, 3 (at πιεζόμενοι P 11, 22, 4); cf. 3, 21, 3; 3, 26, 3; 21, 12, 1.