Textus Originalis

DE SERMONE DIODOREO. LXV

δύναμιν, et 11, 61, 4 πεζὴν στρατιάν, 11, 68, 2 et 4; 11, 77, 1 bis; 11, 81, 2; 13, 13, 1 et 7; 13, 14, 4; 13, 17, 4; 13, 45, 6; 13, 46, 5; 13, 67, 1 bis; 13, 100, 5; 14, 48, 4, et altero unus πεζικῆς pro πεζῆς, ut 15, 4, 2 omnes, et vicissim 20, 45, 1 omnes praeter unum πεζικήν τε καὶ ναυτικήν, quod etiam aliis est locis multis, quum librarii vel pro adverbio πεζῇ interdum intulerint πεζικῇ, ut apud Pausaniam 1, 29, 14. Πειραιᾶ quum sit 11, 41, 2; 12, 49, 2 seq.; 13, 68, 2; 13, 107, 2; 14, 3, 5; 18, 65, 1 et 3; 18, 66, 2; 18, 68, 1 et 2; 18, 69, 2; 18, 75, 1; 20, 45, 2 et 3, neque Πειραιέα 11, 60, 3; 14, 32, 4; 14, 33, 2 et 4; 14, 85, 2; 15, 29, 5; 15, 34, 3; 15, 35, 2; 18, 64, 4, neque Πειραιέως 11, 41, 2; 14, 33, 4; 14, 85, 2; 18, 64, 4; 18, 65, 5; 18, 68, 2, ferendum, sed utrumque contrahendum, ut Πειραιᾶ et Πειραιῶς est 13, 3, 1 et 3; 13, 107, 4, et libri inter utramque formam variant, ut inter Πειραιᾶ et Πειραιέα 14, 3, 5; 18, 65, 68, 69; 20, 45, 2. Nihil enim perversius perpetua inter has formas fluctuatione, quae vel in libris Atticorum, ut Thucydidis, de quo dixi ad Thes. Stephani v. Ἐρέτρια, conspicitur et ab defensoribus eius ipsis scriptoribus imputatur. Περσεφόνη, quod D Φερσεφόνη scribit 4, 4, 1; 4, 22, 1; 4, 25, 4; 4, 26, 1; 5, 2, 3; 5, 68, 2; 5, 75, 4, non solum 3, 64, 1, ex alio etiam 5, 68, 2 cum illo bis praebente, sed etiam 27, 4, 1 ita esse scribendum, non Περσεφόνη, ostendit quod ibidem Π est ἀπόλ., ut apud Appianum, de quo fallitur Schweighaeuserus ad Hannib. c. 56, semper scribendum Φερσεφόνη, non modo hoc modo illud, quum etiam Dionysii A. R. 2, 19 codex Vaticanus servet Φ. Itaque sic etiam 6, 2, 2 scripsi pro eo quod apud Eusebium est Περσεφόνη. Diodorus I. e