Textus Originalis

DE CODICIBUS. XIX

3. litterae Γ et T I 45, 2 Τνέφαχϑον | Γνεφαχϑῶ CGM 18, 4 ἐνηργηκέναι | ἐνηρτηκέναι D 86, 5 τότε | τόγε D*) In duas partes iam pridem codices divisos esse efficitur etiam hac ratione: cum excerpta codicis Peiresciani saeculo decimo scripti (Dindorf edit. Paris. II) una cum libris secundae classis praebeant I 64, 9 ἐκκαλεῖσϑαι (pro ἐκκαλέσασϑαι), III 67, 2 Θάμυριν (pro Θαμύραν) atque II 23, 3 tres versus plane omittant, itemque codicis Escurialensis excerpta περὶ ἐπιβουλῶν (ed. Feder, Darmstadt 1848—55), quae I 57, 7 τοῖς ϑεοῖς et IV 52, 4 καταντῆσαι καὶ omittunt aliaque mutant velut II 24, 5 βαρβάρων, II 33, 3 ἐκβολαῖς, IV 51, 6 ἐντυχεῖν, ad secundam classem se applicent, Theophylactus saeculi septimi scriptor omnibus fere locis criticis cum codice D facit: classis I | Theoph. 7, 17 | classis II — | — | H I 38, 5 δεῖσϑαι | προσδεῖσϑαι 39, 11 σχεδὸν πᾶσαν | πᾶσαν σχεδόν 41, 1 τοὐναντίον | ἐναντίως | om. εὐφάνερον | δῆλον | εὔδηλον 41, 8 τόποις | ὅροις 41, 10 καὶ παντελῶς ἀσϑενεῖς | om. Cum igitur illud codicum discidium saeculo septimo antiquius sit, in eis quae Eusebius a Diodoro mutuatus est vestigia utriusque classis comparent; cuius rei pauca afferam exempla: *) Simili errore II 2, 3 in DG scriptum est δέκα pro τρεῖς i. e. I pro Γ.