Textus Originalis

DE SERMONE DIODOREO. XLIX

20*), ut ἀνείλαντο apud Photium 36, 4, 4. Nam etsi indicativi non solum praesens in υω saepius est apud Diodorum, et imperfecti forma tertiae singularis in υ pro υε nusquam apparet nisi apud Photium 31, 19, 8, ubi ἐδείκνυ, participii**) tamen forma illa non magis usus est quam verbi φυω formis ἀναφυῆναι et ἀναφυέντων 1, 7, 4; 3, 62, 10, de quibus saepe sic illatis dixi ad Thes. Stephani p. 622, C. Nam etiam Pausaniae iisdem abstinenti ἀναφυῆναι affinxit libri unius librarius 2, 31, 8. Διόσκοροι quamvis semel tantum iterumque, et ne ab optimo quidem libro, servatum Diodoro constanter esse restituendum non dubitabit qui idem vel apud Pausaniam, sed semel tantum iterumve, in nonnullis certe servatum viderit***). Et sic Διοσκορίδης 19, 62, 7 et 9; 19, 68, 4 tantum non omnes, etsi consentiunt in Διοσκουριὰς 13, 3, 4, de quo ubique per ου scripto v. Thes. Stephani. Διώρυχος pro διώρυγος quum D praebuerit 1, 33, 12 et A 1, 57, 2, sine libris restitui 1, 57, 3; 1, 52, 2, ubi duo optimi (AB) διώρυγμα; 1, 63, 1; 1, 65, 4; 2, 9, 2; 4, 11, 4; 4, 18, 6; 4, 35, 4; 18, 33, 2; 18, 73, 3; 19, 13, 4; 20, 94, 5. Nam etiam apud Polybium sic peccant libri deteriores, et Suidas, quum η *) at ἀφείλατο in D 2, 28, 5; 4, 31, 7; 4, 34, 4. **) at ἀποδεικνύων 2, 21, 4. — Sagaciter animadvertit Kaelker (p. 309): Verba in -μι ante vocales infinitivum exeuntem habent in -ειν, ante consonantes in -ναι: 4, 52, 5 δεικνύειν ὡς, contra 16, 23, D δεικνύναι κατὰ τὸ δυνατόν. cf. 14, 90, 5; 19, 37, 4; 14, 25, 3. ***) κούρους omnes 4, 77, 4; classis secunda 4, 61, 3. Δένδρη 1, 7, 7; 3, 46, 3 D; 4, 25, 2 D; 3, 68, 5 C; 3, 24, 2 CD.