Textus Originalis

— 116 —

ὑψιλοῦ βούνου ἐξ οὗ φένεται ἡ ζενδούπε καὶ ἐκεῖθεν περᾶ ἐκ τὴν πόρταν καὶ κατέρχεται ἕως τῆς ὁδοῦ τῆς ἀπερχομένης ἐκ τοῦ βοίκου εἰς τὸ πυρΐζειν, ἐκ δὲ μεσιμβρίας καθῶς ὑπάγει ἡ ῥηθεῖσα ὁδὸς ἐκ τὸν βοίκον εἰς τὸ πυρΐζειν ἕως εἰς τὸ ῥύακην ὅπερ ἔστην ὑποκάτω τῶ χωρίου σουμὲς καὶ ἀναστρέφεται, ἐκ τὸ ῥηθὲν ῥύακην ῥύακην ῥύακην ἕως εἰς τοὺς ἄσπρους λίθους καὶ ἐκεῖθεν ἀνέρ χεται εἰς τὸ ῥηθὲν ῥύακην ἕως εἰς τὴν χέτην ὅπου ἐστὶν ὕδωρ λεγόμενον μίν τενε, ἐκ δὲ δυσμὰς ἀρχόμενον ἐκ τὸ ῥυθὲν ὕδωρ μίντενε ὡς ἄρχεται ὁ περιω ρισμὸς τοῦ γουλληάλμου βουνέλλου· καὶ ἐκεῖθεν ὑπάγει ὁ περιορισμὸς ἕως εἰς τοὺς λίθους βουλκοὺφ διαβένωντα ἐκ τοὺς λίθους τῶν σικίων καὶ ἐκεῖθεν περᾶ ὀρθὴν ὁδὸν ἕως εἰς τὴν χέτην ὅπου ἔστιν ἡ ὁδὸς ἐξ ἧς ὑπάγει ἐκ τοῦ πυρί ζειν εἰς τὴν. πάνορμον ἕως εἰς τοὺς λίθους λεγομένους σαρακινηστὶ χάγαρ ἐλ γουρὰπ καὶ ἐκ τοὺς ῥηθέντας λίθους διέρχεται ἕως εἰς τὸ ῥύακην ὅπερ λέγε ται τῶν βαλάτων καὶ ἐκ τὸ ῥηθὲν ῥύακην κατέρχεται τὸ ῥύακην ῥύακην ἕως εἰς τὸν μέγαν ποταμὸν ἀπὸ δὲ ἄρκτρου ὑπάγει τὸν ποταμὸν ποταμὸν περιω ρίζων σὺν τῆ διακρατῆσι φιτάλης ἕως εἰς τὸν σχιστὸν λίθων ὅθεν τὴν ἔναρ ξιν ἐποιήσαμεν. διὸ καὶ τὸ παρὸν σιγιλλιον συνήθως πιστοθὲν ἐπεδόθη τῆ εἰ ρημένη ἀδιλῆνα καὶ τῶ ἀνδρὶ αὐτῆς τοῦ ἔχειν αὐτοί τε καὶ οἱ αὐτῶν κλη ρονόμοι μηνὶ ἀπριλλίω ἰνδικτου δʹ τῶ ςχμδʹ ἔτει. † Ῥογέριος ἐν χριστῶ τῶ θεῶ εὐσεβὴς κραταιὸς ῥὴξ καὶ τῶν χριστια νῶν βοηθός. 1