Textus Originalis

— 121 —

τοῦ προρηθέντος θείου ναοῦ τοῦ ἁγίου ἰωάννου τοῦ εὐαγγελιστοῦ διὰ τὸ ἀγω ρασθεῖναι τοῦτο ἀπὸ τοῦ πράγματος τῆς ἁγίας μονῆς· καὶ πεποιήκαμεν ἐκ τού του τοῦ τοῦ ἀμπελῶνος καὶ τοῦ χωραφίου πρὸς τὸν θεῖον ναὸν ταύτην τὴν τε λείαν διάπρασιν τὸ ἐπεξουσίος ἔχειν αὐτὸν εἰς τελείαν νομὴν καὶ κυριώτητα ποιῆν ἀπʼ αὐτῶν εἴ τι καὶ βούλη, οἷον πωλεῖν χαρίζειν καὶ πάντα ποιῆν ἀπʼ αὐ τῶν ὅσα θεῖος νόμος τοῖς τελείοις δεσπόταις παρακελεύεται. περιωρίζεται δὲ ὁ προρηθεὶς ἄμπελος οὕτο, τὸ ἀνατολικὸν αὐτοῦ σώζει μέχρι ἀμπελίου κλά ρου καὶ τοῦ προρηθέντος χωραφίου, καὶ ἐκ δύσεως ὑπάρχει χωράφιον δεσποτι κόν, καὶ ἐκ νότου τὸ ἀμπέλιον τῆς ἐγκλησίας, καὶ ἐκ βοῤῥᾶς τὸ ἀμπέλιον κυ ροῦ ἀνσάλδου· καὶ τὸ χωράφι περιωρίζεται οὕτω, τὸ ἀνατολικὸν αὐτοῦ ἄχρι τῆς στράτας λημούνους, καὶ ἐκ δύσεως τὸ προρηθὲν ἀμπέλιον καὶ τὸ ἀμπέλιον τῆς μονῆς, καὶ ἐκ νότου τὸ ἀμπέλιον ἰωάννου ῥηγίνου, καὶ ἐκ βοῤῥᾶς τὸ ἀμπέ λιον μαίστωρος κλάρου καὶ συγκλήσι. παρεδώκαμεν τοῦτο τὸ ἀμπέλιον καὶ τὸ ῥηθὲν χωράφιον πρὸς τὸν ἅγιον ναὸν σὺν πάντα δικεώματα αὐτῶν καὶ ἠσό δους ἐξόδους καὶ ἀέρσι τοῦ ἔχειν ταῦτα ὁ θεῖος ναὸς κατὰ τελείαν νομὴν καὶ δεσποτίαν μέχρι τερμάτων αἰώνων· ἡμεῖς δὲ ἵνα διεκδικῶμεν τοῦτο ἀπὸ παν τὸς προσώπου ἀπὸ παντὸς ἀνθρώπου ἀπὸ πάσης αἰτείας ἀπὸ πάσης ζητή σεως καὶ πάσης ὀχλήσεως, ἡ δʼ οὐχὶ τότε μὴ μόνον τὴν τιμὴν ἥν ἠλήφα μεν διπλῆν ἀλλὰ καὶ τριπλῆν καταβαλώμεθα καὶ πρὸς τὸ δεσποτικὸν βεστιά ριον νομίσματα οβʹ ἀποτησώμεθα, εἶτα στεῤῥὰν καὶ ἀμετακίνητον τὴν παροῦ σαν αὐθέρετον πρᾶσιν διατυρίσωμεν σὺν κληρονόμοις ἡμέτεροις καὶ διαδόχοις ἐνάπασιν· εἴτις ἐγράφη τῆ χαρᾶ καὶ ἀντηλήψει τοῦ κραταιοῦ καὶ ἁγίου ἡμῶν δεσπότου γουλιέλμου μεγάλου ῥηγὸς παρουσία τοῦ ἱερωτάτου πρωτοπαπᾶ πό λεως πανόρμου κυροῦ κωνσταντίνου καὶ τῶν παρευρεθέντων ἀξιωπίστων μαρ τύρων χειρὶ καλοκύρου ταβουλαρίου μηνὶ ἰουλίω τῆς ἰνδικτιῶνος ιʹ τοῦ ςχπεʹ ἔτους. † ῥογέριος τόκκος ὁ ἐπίτροπος τοῦ ἀπιχομένου ἰωάννου δὲ ἀλὴφ μαρτυ ρῶν ὑπέγραψα τὸν τίμιον σταυρὸν καὶ στέργω τὴν πρᾶσιν πρὸς τὸ διὰ τῶν ψʹ ταρίων ἀγωρασθῆναι κτῆμα τῶν παίδων ἰωάννου ἀλήφ. 16