Textus Originalis
— 14 —
στίοις πόλεως πανόρμου εἰς τόπον λεγόμενον μισηλμέρι διὰ τὸ καματεῦσαι λό γου τῶν ὄντων καὶ ἔσεσθαι μελλόντων ἀδελφῶν τῆς αὐτῆς μονῆς, μόνον οὐχὶ καὶ λόγου ἐλεημοσύνης τῶν ἐρχομένων καὶ ἐξερχομένων καὶ διὰ νομὴν τῶν τῆς αὐτῆς μονῆς ζώων, ἅτινα χωράφια περιορίζονται οὕτως· ἀπὸ μὲν ἀνατολῆς ὁ ποταμὸς ὁ λεγόμενος τοῦ μισηλμέρι, ὅπερ ποταμὸς ἄρχεται ἐκ τὸ ἄκρον τῆς θαλάσσης καὶ ἀνέρχεται τὸν ποταμὸν ποταμὸν ἕως εἰς τὴν δημοσίαν ὁδὸν ὅπου ἐστὶν ἡ γέφιρα ἡ λεγομένη τοῦ μισηλμέρι, καὶ ἀπεκεῖθεν ἀνέρχεται τὸν αὐτὸν ποταμὸν ἕως τῆς ἐμβάσεως τοῦ παλαιοῦ αὐλακίου, καὶ ἐκεῖθεν εἰπάγη τὸ αὐ λάκιον αὐλάκιον ἕως τοῦ ποταμοῦ ὅπερ ἀπεδίδη καὶ τελειοῦται τὸ ἀυτὸ πα λαιὸν αὐλάκιον, καὶ ἀπεκεῖθεν καταβαίνη καὶ ἀποδίδη ἕως τοῦ ἀμπελίου βουλ φιτούχ ἔπεν φιτιὲν ἀγαρινῶ, τὸ ὅπερ ἀμπέλειόν ἐστιν ἐκ τὸ δισκηὸν μέρος, καὶ ἀπεκείνου τοῦ ἀμπελίου ἀπέρχεται διʼ αὐτοῦ τοῦ τίχους ἕως τοῦ ἄκρου αὐτοῦ, ἀπὸ δὲ ἐκεῖθεν καταβαίνη καὶ κρούη ἕως τῆς κοιλάδος τῶν γιουνκαρίων ἥτις λέ γεται σαρακινιστὶ χάνδεκ ἐξαμὰρ, καὶ ἀπεκεῖθεν καταβαίνη ἴσον ἴσον ἕως τῆς δημοσίας καὶ μεγάλης ὁδοῦ τῆς ἐπαγαγούσης εἰς τὰ θερμὰ, καὶ ἀπʼ αὐτῆς τῆς δημοσίας ὁδοῦ καταβαίνη διά τινος μικρᾶς ὁδοῦ μεσιτευούσης ἀναμέσων τῶν χω ραρίων τῆς ἡμετέρας κόρτης καὶ τινῶν ἐριμαμπελίων, ἅτινα ἐριμαμπέλια ἐν τῆ προριθήσα ἡμετέρα ἀφιερώση ἕως τοῦ αἰγιαλοῦ τῆς θαλάσσης, καὶ ἀπεκεῖθεν εἰπάγει τὸν αἰγιαλὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης ἥτις ἐστὶν ἐκ τὸ μέρος τοῦ ἀρκτού ρου ἕως τοῦ προριθέντος περιορισμοῦ τῆς ἀρχῆς τοῦ ποταμοῦ καὶ συχκλίει· ἀπὸ δὲ τῆς μεσιμβρίας εἰσὶ τὰ χωράφια τῆς ἡμετέρας κόρτης μεσιτέυοντος τοῦ προ ρηθέντος παλαιοῦ αὐλακίου· κινούμενον δὲ ὑπὸ μιζοτέρας χάριτος διότι σὺ βού λεσαι οἰκονομῖσαι ἐν τοῖς ῥηθῆσι χωραφίοις μετόχειον λόγου τῆς ῥηθήσης μο νῆς διὰ τὴν χρίαν καὶ διοίκησιν τοῦ ἀυτοῦ μετοχείου καὶ τῶν μοναχῶν εἶται καματευόντων καὶ ἑτέρων προσώπον τῶν κατηκῆσαι μελλόντων ἐν αὐτῶ, στέργη σοι τὸ ἡμέτερον κράτος καὶ διανίμι σοι ἵνα ἐκ τῆς ἡμετέρας φορέστας τῆς λεγομέ νης βαχαρίας ἔξεστιν ἀυτοῖς τοῖς κατοικοῦσιν ἐν τῶ αὐτῶ μετοχίω λαβεῖν ξύλα ἀ ναγκέα καὶ ἱκανὰ πρὸς τὴν χρίαν καὶ διοίκησιν αὐτῶν ὅσον βούλονται καὶ ἐνδεύονται ἐλεύθερα καὶ ἀνενόχλητα ἀπό τε τῆς ἡμετέρας κόρτης καὶ τῶν ἡμετέρων ὀφφικια λίων ἄνευ τινὸς δικέου καὶ ἐνοχλῆς, πρὸς δὲ τὸ διαβένειν τὴν τοιαύτην δωρέαν καὶ