Textus Originalis

VII.

† Σίγνον χειρὸς πέτρου μαρκήσι. † Σιγίλλιον γενάμενον παρʼ ἐμοῦ πέτρου μαρκήσι τὸ ἐπειδωθέν σῦ τῶ πιστω τάτω κυρῶ θεοδώρω ἀντιοχένω τὸν ὀκτώβριον τῆς εʹ ἰνδικτιῶνος. Τὸ μὲν τὸ τῶν θείων καὶ σεβασμίων νεῶν λίγοντα ὀνιμά τε ἣ διώρημα ἄξιον θεῶ καὶ ἀνθρώποις ἐδέσιμον, τὸ μὲν διὰ τὸ θεραπεῦσαι θεόν, τὸ δὲ διὰ τὸ κοι νωνεῖν ἡμὰς τῆς εὐχῆς τῶν ὑπουργούντων ἐν αὐτοῖς· ὅθεν τε καὶ τὸν πανευ γενέστατον κιρὸν θεόδωρον ἰδότες ἀναγίραντα θεῖον ναὸν τοῦ θείου ἡμῶν ἱεράρ χου καὶ θαυματουργῶ ἁγίου νικολάου ἔξωθεν τῆς πανόρμου ἐν τῆ ὁδῶ κοριλ λιονίω καὶ κοσμίσαντα αὐτὸν μοναχοῖς δικαίοις ἀνδρᾶσι, τοῖς εὔχεσθαι δεῖ νυκτὶ καὶ ἡμέρας ἀκατάπαυστον ἐὐχὶν τῶ ἁγίω ἡμῶν ἄνακτι καὶ παντὸς τοῦ χριστια νικοτάτω γένει, δεηθέντα δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ἐμῶν παροίκων ἀνθρώπους δʹ ἐξονίσα σθαι πρὸς ὑπηρεσίαν τῆς ῥηθείσης ἁγίας μονῆς, οὐ δέον ἔκρινα ἀποπέμψαι, ἀλ λʼ οὕς εὐκοοον ἔκλινα, καὶ επὶ χεῖρας ἐμὰς τὴν τιμὶν αὐτῶν λαβὼν ταρία σʹ καὶ ἱππάριν ἕνα ἀπέδωκά σοι αὐτοὺς, ὤντινων ἐισὶ τὰ ὀνόματα ταῦτα·