Textus Originalis

— 352 —

κληρονομίαν ταχὺ τὸ ὀλίγον ἀμπέλειον σὺν τὸν ἐκήσε ἡμεροδενδρήεντον καὶ τὸν ἀνώγειν κατώγειν οἴκου ὅνπερ μοι ἐγκατελήφτην εἰς κληρονομίαν παρὰ τοῦ μακαρήτου μου πατρὸς παπᾶς λέοντος κλιδὰ, κελεύω ὡς ἔστωσαν ταῦτα πάντα σὺ τῶ τιμιοτάτω μου πατρὴ κυρίω ἰωάννη ἱερεῖ καὶ πρωτοπαπᾶ μεγα λοπόλεως μεσσήνης τοῦ ἔχειν αὐτὰ καὶ ἀναθρευσαμένο μη καὶ διὰ τὰς πολλὰς εὐεργε σίας ἅς ἐδεργέτησας τὸν ἐμὸν πατέραν ἐν τῶ γίρη τῖς ἀδυναμήας αὐτοῦ· ἱ δὲ αἱμὴν ματέρα παρατήθημή ση αὐτὴν ἵνα ἔστω εἰς τὴν σὴν σκέπην καὶ βοί θηαν καὶ νέμεσθαι τὰ ἀμπελῶνα μέχρι βίου ζωῆς αὐτῆς, μετὰ δὲ τὴν αὐ τῆς ἀφήξην ἵνα ἀναλαμβάνωνται αὐτὰ καὶ ἵνα ἐπιτελῆς τὰς μνήμας τοῦ μα καρήτου μου πατρὸς καὶ αὐτῆς καὶ ἐμοῦ ἀπὸ τῖς σεῖς φωρᾶς αὐτὸν καθότι πρωήρησεν. εἴ τις δὲ φωρωθῆ ποτε κερῶ ἢ χρόνω ἴται ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ μέρος ἴται ἀπὸ τῶν ἐμῶν ἰδίων ἴται ἤ ὀθνίων προσόπων βουλόμενος μετατρεῦσε ἢ παρασαλεῦσε ταύτην μου τὴν καθαρὰν διάταξην τὴν καλοθέλος καὶ ἐποφι λὲς γεναμένην ὅτι οὕτος ἔστω καικατηράμενος παρὰ κυρίου θεοῦ παντοκράτο ρος ἐχέτο δὲ καὶ τὴν ἀρὰν τῶν τριακοσίων δεκὰ ὀκτὼ ἁγίων θεοφόρων πατέ ρων καὶ τὴν μοῖραν ἐχέτω ἰούδα τοῦ ἰσκαρηώθου καὶ τὴν λέπραν ἀϊέζη καὶ τὰ τούτης ὅμοια, οὐ μὴν δὲ τοῦτο καὶ μόνον ἀλλὰ ζημιοῦσθαι εἰς τὸ δημόσιον σαγκέλλιον νομίσματα οβʹ καὶ ἠθʼοὕτω μενέτο ἡ παροῦσα διάταξις στερεἰὰ βαιβέα καὶ ἀπαρασαλεύτη μέχρι τερμάτων αἰώνων. ἥτις καὶ ἐγράφη χειρὶ ἐμοῦ φιλίππου τῆ προστάξι κυρίου ματθαίου ἱερέως καὶ νομικοῦ μεσίνης κατʼ αἴπει τροπὴν τοῦ θεοτιμίτου ἱερέως καὶ προτοπαπᾶς μεγαλοπόλεως μεσσήνης κυρίου ἰωάννου τοῦ μάνσου μηνὶ νοεμβρίου τῖς ἰνδικτιῶνος ιβʹ τῶ ςψβʹ ἔτει παρου σία μαρτύρων. † ὁ εὐτελὴς ἱερεὺς νικόλαος τοῦ ἁγίου εὐσταθίου τὰ ἀνοτέρος ὑπέγραψα. † θεόχαρις ἱερεὺς καὶ βικάριως τῆς θεοτόκου γράφειν παρακλιθεὶς παρὰ τοῦ ἐγγραφέντος νικολάου ὑπέγραψα ἰδιοχείρος. † ὁ εὐτελὴς ἱερεὺς νικόλαος ὁ τανήας παρὼν ὑπέγραψα. † νηκόλαος ἱερεὺς τῆς ἁγίας μονῆς παρὼν ὑπέγραψα. † ὁ εὐτελὴς ἱερεὺς νικόλαος τοῦ ἁγίου ζαχαρίου ἐκῆ παρὼν παρʼ ἡμῖν ὑπέ γραψα.