Textus Originalis

— 377 —

† Ἐγὼ νικόλαος υἱὸς τοῦ ἀπεχωμένου πέτρου γεροῦ κτιστικάτικος πό λεως μησήνης λέγω καὶ ὁμολογῶ, ὡσότι ὁ ῥυθὴς πατήρ μου ἀνελάβετω εἰς ἀπόκομαν τοῦ ποιῆσαι πούτζον εἰς τὸ ἀπεσομέρος τοῦ ἀμπελίου μονῆς Θεοτόκου τοῦ ἰωσαφὰτ τὸ κείμενον εἰς τὸ κράτος μεσήνης συνεγγὴς τῆς ποταμίας τοῦ ἁγίου καταλδι καὶ ποταμοῦ τραβλησέων πλησίων ἄμπελον κυ ροῦ πέτρου ῥαβέλλου μεταξὴ στενὸν κοινῆ, παρὰ τοῦ κῦρ καθηγουμένου ἀμά του τοῦ υἱωσαφὰτ διὰ χρυσοῦν ταρία τὰ τῆς χαραγῆς τήψεως τοῦ κρατεοῦ ῥηγὸς πεντακόσια, εἰς ἅπασαν ἔξωδον τοῦ ῥηθέντος πέτρου κτίστι πατρός μου· τὰ ἅπερ ταρία πεντακόσια ἀνάλαβεν ὁ προρυθὴς πατήρ μου ἐκ τὸν ῥηθέντα ἡγούμενον κῦρ ἀμάτον διὰ τὸ τελιῶσαι τὴν ἅπασὰν δουλίαν τοῦ πούτζου. καὶ ὑπὲρ τοῦτο ὅτε ὁ ῥυθὴς πατήρ μου ἀρξαμένου τοῦ ποιῆσαὶ τὸ ῥηθὲν πούτζον τάχα εἰς τὸ ἡμίσιον ἔτηχεν αὐτοῦ καὶ ἀπέθανεν καὶ ἀπάφηκεν τὴν ῥηθῆσαν δουλίαν μέσω γενασμένην, καὶ διὰ τοῦτο ὁ ῥυθὴς ἡγούμενος ἀναγγαλεσέν με ὡς υἱὸν αὐτοῦ καὶ κληρονόμον καὶ διὰ τὴν πένην τὴν ἐν τῶ ἀναμεταξὴ διὰ τὴν παράτρεξην τοῦ καιροῦ ἐν τό ὄφιλεν τελειοῦσθαι. ἐγὼ δὲ παρακλιτικῶς ἐδεήθην μετὰ δακρίων καὶ μετὰ πολλῶν φίλων μου τῶν ῥηθὲν ἡγούμενον ὅπως