Textus Originalis

599 In Sicilia Tardia. Ε Ν Θ Α Δ Ε Κ Α Τ Α Κ Ι Τ Ε Α Ν Α C Τ Α C Ι Α Ε Κ Δ C Υ Ν Β Ι Ο C Κ Ο Υ Ε Ι Ν Τ Ο Υ Ε Κ Δ Τ Ε Λ Ε Υ Τ Η C Ε Ν ✶ Ε 5 G Ε Ι . . . Α Υ Γ . Ε Π Δ Ex schedis nescio quibus Francisci Tardia, qui ipse petit ex volumine I miscell. ms. biblioth. reg. Panorm., ed. Torremuzza XVII 10; inde Kirchhoff CIG IV 9539. 3 post Ν non videtur unius versus lacuna fuisse, si quidem Ε littera aperte ad verbum ἐτελεύτησεν (v. 3) pertinet et nota ✶ coniungenda est cum versu extremo. Ἐνθάδε κατάκιτε Ἀναστασία σύμβιος Κουΐντου· ἐτελεύτησεν κ(αὶ) ἐ[τέθη] Αὐγ(ούστου), ἐπ[ί](?) [ὑπάτων ... Vocabulum extremum si recte interpector (cf. titulum Thermarum n. 348 Μιζίζιε Μεζίζιε ἐπιθύμησον ἔτη ζ'), certo videtur v. 2 verbi ἐκδ(ικεῖς) forma aliqua intelligenda esse. XXXV. MELITA INSVLA (Malta). Cf. Mommsen CIL X p. 773. 994. Insula est Melita — in qua est eodem nomine oppidum (Cic. Verr. IV 46, 103), situm id in media insula (ubi hodie est oppidum q. d. Città vecchia sive la Città Notabile), conditum ab Carthaginiensibus (Steph. B. s. v.)· ἔποικοι μὲν ἔχουσι πολλοὺς καὶ διαφόρους ταῖς κ(α)τασκευαῖς (τοὺς) οἴκους· οὖσα καὶ αὐτὴ Φοινίκων ἄποικος (Diod. V 12, 2). Post bellum Punicum secundum Siciliae provinciae adiecti Melitenses postea socii populi Romani fuerunt (Cic. Verr. V 72, 184). Huius aetatis decretum civitatis superest in honorem Demetrii Syracusani factum, quod Romae repertum inter urbanos titulos proponam; eius praescripta haec sunt: ἐπὶ ἱεροθύτου ἱκέτα Ἰωίωνος, ἄρχοντος τᾶς Ἰβρέας καὶ Κ.., ἐπειδὴ οἱ πρεσβευταὶ οἱ πορευθέντες εἰς Ῥώμαν κτλ'. Tiberii aetate ad civitatem Romanam nondum pervenisse Melitenses recte efficit Mommsenus ex L. Castricii Prudentis titulo infra n. 602, cuius formae non sunt Latinae. In museo Melitensi teste Hermanno Dessau aliquot peregrinae originis lapides prostant; e quibus duos (CIA III 713 et 899) Eleusinios esse constat, tertius est catalogus militaris male ex Pocockii fide a Boeckhio CIG 236 et Koehlero CIA II 1035, melius ex Ioachimi Napoli codice (scritto circa l'anno 1600 e dato a luce l'anno 1636) ad Koehlero Mittheil. IX 387 editus, quem titulum propter nomina Asianis fere propria Atticum esse non credo. Praeterea quem in Vincentii Bonavia 'Melitensis' museo a. 1836 Iosephus Grech Delicata descripsit Graeke og Latinske Indskriften 1854 append. p. 34 (cf. Fr. Vella civiltà cattolica 1881 p. 732), is sine dubio ex Syro insula oriundus est collato simillimo titulo CIG II 2347 d add. p. 1059. Denique Marini frat. Arv. II 762 edidit titulum in Traiani honorem Dorica dialecto scriptum, quem Melita advectum extare ait in museo Vaticano; in eo titulo ex archontibus unus Γεργεσθένιος Ἡρακλείτου est, quod utrumque nomen in titulis Theraeis habetur. 600 Candelabra duo marmorea eiusdem et formae et inscriptionis utrumque Melitae repertum in horto Abelae vicecancellarii, deinde Iesuitarum in custodia MARNE. Il Gran Maestro Rohan circa 1740 regalò al Re di Francia, Ludovico XVI, uno di questi candelabri, ed is nel 1787 lo vidi nella biblioteca del collegio Mazzarino, e l' altro rimase in Malta conservandosi nel museo della pubblica biblioteca BRES (p. 93 adn.). Alterum in museo Melitensi vidit DESSAV. [Inscriptio bilinguis Phoenicia et Graeca] Δ Ι Ο Ν Υ Σ Ι Ο Σ Κ Α Ι Σ Α Ρ Α Π Ι Ω Ν Ο Ι Σ Α Ρ Α Π Ι Ω Ν Ο Σ Τ Υ Ρ Ι Ο Ι Η Ρ Α Κ Λ Ε Ι Α Ρ Χ Η Γ Ε Τ Ε Ι Ed. Ios. Claudius Guyot de Marne saggi di dissertaz. accadem. lette nell' accad. Etrusca di Cortona I (1735) p. 25 tabula incisa (hinc Murat. 1982, 3); ex apographo a 1732 ad cardinalem Polignac misso Fourmont hist. de l' acad. roy. 1736 IX 167 idemque in actis academ. Etruscae modo citatis vol. III p. 89 (hinc novelle letter. di Firenze 1741 p. 402); Io. Anton. Ciantar, de antiqua inscr. nuper effossa Melitae in urbe (1749) tab. 3; ex eiusdem apographo Torremuzza Sicil. I 14 = 15 et XX 5; a Bimardo missum Muratori 64, 3; ex ectypo gypseo Barthelemy mem. de l'acad. des inscr. (1764) XXX p. 408; ex lapide Onoratus Bres Malta antica illustrata (1816) p. 92—100 acre incisam; repetiit Franz 5753. — Tituli Phoenicii dedi exemplum Parisiis adservatum, editum in CIS I p. 150 sqq. coll. tab. XXIV a; de eo cf. Schroeder phoenizische Sprache (1869) p. 232 et Schlottmann Verhandl. der Philol.-Versaml. in Leipzig 1872 p. 160. In Melitensi exemplo vocabulum ΗΡΑΚΛΕΙ ad alterum versum pertinere, ita ut tertius versus solo vocabulo ΑΡΧΗΓΕΤΕΙ efficiatur, testatur Dessau. Διονύσιος καὶ Σαραπίων οἱ Σαραπίωνος Τύριοι Ἡρακλεῖ ἀρχηγέτει. Titulum Phoenicium ex Schlottmanni interpretatione, qui rogatus comiter respondit, sic habeto: Dominus noster Melkart Baal Tyri; quod vovit servus tuus Abdosir fraterque eius Osirschamar, duo filii Osirschamar, (qui) filius (est) Abdosir, quia audivit vocem eorum; benedicat eis.