Textus Originalis

DE SERMONE DIODOREO. LXIII

ubi Ὀλυμπικὸς praebent similia persuadent vitia, ut in uno de ipsis (A) 4, 6, 1 est διονυσικαῖς, etsi eodem modo quaerentem utra verior sit ludificant apud Pausaniam, Strabonem et alios. Ὀστᾶ quum sit in omnibus 2, 22, 5; 2, 56, 2; 4, 19, 4; 13, 75, 2; 18, 36, 1; 19, 44, 2; 26, 16, neque ὀστέα ex melioribus 4, 62, 4 fuit recipiendum, neque ferendum quod 4, 38, 5 est in omnibus, ὀστέον, quam formam reiciunt Atticistae, quum ὀστοῦν item in omnibus sit 5, 33, 4, et ὀστῶν 3, 21, 6; 3, 35, 10; 5, 11, 4; 13, 75, 5; 17, 88, 1; 19, 59, 3. Quo redarguitur ὀστέων 9, 36, 3, ὀστέα 32, 8, tamquam eclogario relinquenda. Saepe sic peccatum etiam apud alios, ut Strabonem 16, p. 775, ubi ὀστέων, quibus formis constanter utuntur novicii scriptores, nunquam antiquiores. Ὅστισοῦν in accusativo singularis masculini et feminini α abicere ita alia ostendunt exempla ut 23, 15, 2 ὁντιναοῦν corrigendum sit ὁντινοῦν, quemadmodum 1, 59, 1; 1, 61, 2; 13, 55, 7 ἡντινοῦν ex libris restitui pro ἡντιναοῦν, et est in omnibus 13, 102, 3. Παλαιότερος et παλαιότατος etsi constanter praebent libri, tamen haud dubie non minus fallunt quam apud alios plerosque, ut vel Eusebii nonnulli Praep. 3, p. 96, B, servant παλαίτερα et 4, p. 169, D, παλαιτάτης, et apud Pausaniam quamvis constanter scribatur παλαιότερος, tamen hoc pariter atque σχολαιότερος 7, 12, 9, redarguit duorum optimorum scriptura σχολαιτέρα, ut παλαίτερα Dionysii A. R. 1, 40, p. 101, 13; 2, 41, p. 335, 7; 8, 74, p. 1689, 4, redarguit quod est 1, 8, 9, 12, 68; 2, 19, παλαιότατος, et 13, παλαιότερον; 2, Οὐϑείς exhibent omnes 2, 19, 6; οὐϑενός 1, 31, 6; οὐϑένα 3, 73, 6; οὐϑέν 1, 37, 2; μηϑενός 1, 22, 1 aliisque locis variant. Οὕτως etiam ante consonantes non raro invenitur.