Textus Originalis

DE CODICIBUS. XIII

I 85, 4 λέγοντες] καὶ λέγουσι CE II 4, 6 εὐϑὺς οὖν] τούτους μαϑόντας τὴν αἰτίαν καὶ add. C τούτους μαϑόντας τὴν ἀλήϑειαν καὶ add. E 17, 1 μυριάδες. ὑπῆρχον δὲ om. CE 41, 2 εἰς τοὺς πολέμους] εἰς τὸ πολεμίους ἀποτρέ- πεῖν C?E 54, 6 ἀνάκωλοι] καὶ μὴ πολύσαρχοι add. CE ib λαγαραί] καὶ συνεσφιγμέναι τὰς λαγόνας add. CE 56, 4 καὶ καϑάπερ ἐπιγλωττίδας αὐτοῖς ἐκπεφυκέναι del. C?, om. E III 17, 2 ϑρεμμάτων] προβάτων CE 19, 6 ποιούμενοι κυκλούμενον ἰδιοτρόπως τὸν βίον ἔχουσι παρ' ὅλον τὸν αἰῶνα] ποιοῦνται manu recentiore corr. et cetera del. C?; ποιοῦνται ceteris omissis E IV 31, 7 καὶ τοὺς ἀμπελῶνας σκάπτειν ἀναγκάζοντα om. CE 61, 1 δίκας αἰτῶν .. φόνου] δικάσαι τὸν .. φόνον CE In quinto denique libro librarius E rediit, sive suo arbitrio sive inopia coactus, ad exemplar prioris classis atque finit, id quod nobis in codicibus distinguendis signo est, in vocabulo κατέσχεν. — Anceps igitur est codex E, ex utraque librorum stirpe contaminatus, ita tamen ut maior eius pars se applicet ad secundam classem. 0 Simili modo codex Vaticanus quidam saeculi XIII (edit. Wess. I praef), cuius principium et finem Wesselingius Roma accepit (ib. I p. 399), liber tamquam hibrida fuisse videtur, quippe qui in primis capitibus secundae classi propinquus praecisus sit post vocem κατέσχε, ut D eiusque progenies. Venetus codex 374 chartaceus saeculi fere XV foliorum 242 (in 8°) ex libris Bessarionis cardinalis in bibliotheca Marciana: descriptus est a Georgio Schneider (progr. Berol 1884 p. 8), qui congestis exemplis satis multis hunc librum priori classi familiarem et codici A simillimum esse docuit.