Textus Originalis

DE SERMONE DIODOREO. XLIII

digniora ordine hic coniunctim recensenda et sub uno conspectu ponenda duxi. Ἄμμος quum 1, 32, 4 in optimo sit libro (i. e. D) conservatum, qui ὑφ᾽ ἅμμου, et in plerisque 17, 50, 1, eundem ubique spiritum restitui, de quo dixi ad Thes. Stephani, restituendum haud dubie etiam in nomine Ἄμμων. Ἄν delevi, ubi cum futuri absurde coniungebatur participio: 1, 53, 3 διδάξαν τὸν πατέρα ῥᾳδίως ἂν ἐσομένην τὴν στρατείαν, nisi praestat γενησομένην. Item, ubi cum infinitivo futuri: 1, 76, 3 οὕτω γὰρ ἂν μάλιστα μήτε τοὺς εὐφυεῖς τῶν βραδυτέρων πλεονεκτήσειν; 18, 55, 3 οὕτω γὰρ ἂν μάλιστα τὸν μὲν Κάσσανδρον ταπεινώσειν, ἑαυτοῖς δὲ μεγάλην δόξαν .. περιποιήσειν; 20, 8, 3 πάντων διειληφότων μηδ᾽ ἂν ἐγχειρήσειν αὐτὸν τοῖς Καρχηδονίοις ἀντιταχϑῆναι, ut Polybio ad Thes. Stephani p. 294 A, et Dioni Chrys. saepius eximendum dixi praef. p. XII. Nihilo meliora sunt exempla cum futuro coniuncti apud Dionysium. Eadem vero particula deesse videtur 1, 40, 3: Εἰ μὲν οὖν ὁ Νεῖλος ἀνέβαινε, δῆλον ὑπῆρχεν, ἐπεὶ δὲ, ubi δῆλον ἂν ὑπῆρχεν Hertleinius in progr. Werthem. a. 1865, p. 5. Sic εἰ — ἂν — ἐπεὶ δὲ est 13, 20, 5; 15, 19, 2. Atque etiam 13, 1, 1, ubi item εἰ — ἦν — ἐπεὶ δὲ, scribendum videtur σχεδὸν ἂν ἦν, et 1, 39, 10 post εἰ μὲν — ἂν quod sequitur εἰ δὲ — ἀδύνατον ἦν, item ἂν ἦν, et 10, 7, 2, ἀπεῖπον ἄν. Simile quidem καϑῆκον ἦν 1, 38, 11, ubi item sequitur ἐπεὶ δὲ, et apud Polybium 1, 1, 1 εἰ μὲν — ἀναγκαῖον ἦν, sequente Ἀλλοεϑνέσιν pro ἄλλοις ἔϑνεσιν 2, 48, 2 et 17, 82, 2 restituit Dindorf (Neue Jahrb. 1869 p. 472); cf. 1, 66, 9; 1, 67, 2; 1, 74, 1; 2, 38, 1; 2, 39, 4; 2, 48, 3; 2, 55, 3; 3, 18, 5; 11, 71, 4; 25, 2, 1; 29, 19; 40, 3, 2.