Textus Originalis

DE SERMONE DIODOREO. XLVII

4, 24, 2 (ἄπωϑε D); 12, 10, 6 (ἄπωϑεν P); 13, 59, 6 (ἄπωϑε P); 13, 85, 1 (ἄπωϑε P); 20, 6, 1; 20, 16, 6, servatum in ed. Basil. 20, 6, 1, et in eadem et libro uno 20, 16, 6, et in fr. Escorialensi p. 21 ed. Müller. Saepe sic peccatum apud omnes, ut vel ἀπωτέρω inferatur, quibus de vitiis dixi ad Thes. Stephani. Ἄρεω etsi 2, 46, 5; 30, 15; 37, 30, 2 tantum Ἄρεος, ceteris locis constanter in libris flectitur Ἄρεως, illi nihilominus perinde fallunt ut libri Dionysii, Pausaniae, cuius pauci tantum 8, 32, 3; 8, 37, 12; 9, 36, 1, 3; 9, 37, 7 Ἄρεος, et aliorum, ut dixi ad Thes. Stephani p. 1933, A. Ἁρμόττω tantum, non etiam ἁρμόζω, dixisse Diodorum multa persuadent prioris formae exempla, ut libris eius alteram interdum inferentibus nihilo plus tribuendum sit quam Xenophontis; cf. Σφάττω. Ἄχρι semper, non ἄχρις, esse scribendum dicetur in μέχρι. Βότρυς. De accusativo pluralis βότρυς, non βότρυας, v. Ἰχϑῦς. Βόες qui dixit 3, 31, 2, mirum si αἱ βοῦς dixerit 4, 28, 2; 4, 24, 2; quod facile potuit ex praecedentibus accusativis inferri, ut apud Pausan. 4, 4, 5 ἐγένοντο βοῦς, ex accus. 6, ἀποδόμενος βοῦς et βοῦς ἄγεσϑαι, pariterque 4, 36, 5 ex praecedentibus accusativis, etsi 5, 1, 9 iterum est βοῦς, quamvis nullus sit accus. in proximis. Βοῦς accus. apud Diodorum 3, 37, 2; 3, 64, 1; 4, 22, 6; 4, 23, 2 etc. Itaque sustuli quod Xen. Cyr. 4, 1, 9 vel optimi inferunt βοῦς, ut apud eundem Anab. 3, 5, 9 vicissim βόας deteriores inferunt pro βοῦς. Nam eadem librorum Βύβλος et βυβλίον frequenter in D.