Textus Originalis

PRAEFATIO.

| P | AHL | FIKM ---|---|---|--- XII 11, 2 | ὄντες ἀπέκτειναν σχεδόν | ὄντες ἀπέκτειναν σχεδόν | σχεδὸν ὄντες ἀπέκτειναν ἐγγύς 36, 4 | ὀνομαζομένην | ὀνομαζομένην | λεγομένην 71, 1 | ὁ ἀδελφός | ὁ ἀδελφός | om. 84, 3 | κοσμήσας πᾶσι . . . χρησίμοις κατέλεξεν | κοσμήσας πᾶσι . . . χρησίμοις κατέλεξεν | ἐκόσμησε πᾶσι. . . χρησίμοις καὶ κατέλεξεν FIK et P²

| P | AHL | FIKM ---|---|---|--- XI 5, 2 | Μηλιακόν | κλιακόν HL κιλιακόν A | ἡλιακόν 38, 2 | καὶ τῶν παντελῶς ἐνταφίων ἠμεληκότων | αἱ τῶν παντελῶς ἐνταφίων AL | εἴργεσθαι παντελῶς τὰς τῶν ἐνταφίων σπουδάς 60, 4 | δίγλωττοι | δίπλωττοι H δίπλωτοι A δύσπλωτοι L | ἐγχώριοι 65, 3 | ἆραι τὴν πόλιν | ἀρετὴν πόλιν HL ἀρετὴν πολλήν A*) | ἆραι τὴν πόλιν

*) Interpretatio Diodori Latina anni 1548 quam adhibuit Wesseling, Dindorf ignoravit, praebet (p. 257) 'virtute multa'. Cave tamen ne ex hoc uno loco conicias illam interpretationem ex ipso codice A factam esse. Primum enim moneo lectionem ἀρετὴν πολλήν codicis A ab Hermanno Bezzel inventam esse, silentio praeteritam a Wesseling, cuius ex notis unum cognoscis: in codicibus AHL pro ἆραι τὴν scriptum esse ἀρετήν. Licet ergo conicere, ut in A, ita etiam in H vel L πολλήν pro πόλιν inveniri. Deinde, quod pluris est, hic interpres minime omnibus locis eodem

Traduzione

PREFACE.

| P | AHL | FIKM ---|---|---|--- XII 11, 2 | ὄντες ἀπέκτειναν σχεδόν | ὄντες ἀπέκτειναν σχεδόν | σχεδὸν ὄντες ἀπέκτειναν ἐγγύς 36, 4 | ὀνομαζομένην | ὀνομαζομένην | λεγομένην 71, 1 | ὁ ἀδελφός | ὁ ἀδελφός | om. 84, 3 | κοσμήσας πᾶσι . . . χρησίμοις κατέλεξεν | κοσμήσας πᾶσι . . . χρησίμοις κατέλεξεν | ἐκόσμησε πᾶσι. . . χρησίμοις καὶ κατέλεξεν FIK et P²

| P | AHL | FIKM ---|---|---|--- XI 5, 2 | Μηλιακόν | κλιακόν HL κιλιακόν A | ἡλιακόν 38, 2 | καὶ τῶν παντελῶς ἐνταφίων ἠμεληκότων | αἱ τῶν παντελῶς ἐνταφίων AL | εἴργεσθαι παντελῶς τὰς τῶν ἐνταφίων σπουδάς 60, 4 | δίγλωττοι | δίπλωττοι H δίπλωτοι A δύσπλωτοι L | ἐγχώριοι 65, 3 | ἆραι τὴν πόλιν | ἀρετὴν πόλιν HL ἀρετὴν πολλήν A*) | ἆραι τὴν πόλιν

*) The Latin translation of Diodorus of the year 1548, which Wesseling used, unknown to Dindorf, offers (p. 257) 'virtute multa' (with much virtue). Beware, however, of inferring from this one passage that that translation was made from codex A itself. For first, I note that the reading ἀρετὴν πολλήν of codex A was discovered by Hermann Bezzel, passed over in silence by Wesseling, from whose notes you only learn that in codices AHL, ἀρετήν was written for ἆραι τὴν. It is therefore permissible to conjecture that, as in A, so also in H or L, πολλήν is found for πόλιν. Secondly, and more importantly, this translator is by no means in all places afflicted with the same