Textus Originalis

— 388 —

αὐτῶν αἰτήση καὶ ἐπρόσταξα τὸν ῥωμπέρτον τὸν τότε μου βεσκόμητον τοῦ δοῦναι καὶ διαχωρῆσαι αὐτοῖς εἰς τὸν μουέλην χωράφια ἐκ περιττοῦ, κἀκεῖνος ἀπελθὼν καὶ διαχωρήσας ἔμαθον τὴν διαχώρησιν τούτων· ἔστιν δὲ οὕτως· κατὰ μὲν ἀνατο λὴν ἐκ τὴν κεφαλὴν τῆς ὠλήθας τῆς μεγάλης καὶ ἀπέρχεται ὡ ῥύαξ ὥς ὁ χέτης ἄχρι τοῦ καστέλλου τοῦ μουέλη καὶ εἰσέρχεται εἰς τὸ ὄρος καὶ κατέρχεται εἰς τὴν τραπέζην, κακεῖθεν κατέρχεται ὁ ῥύαξ ἕως εἰς τὸν λάκκον καὶ ἐκ τὸν λάκκον κατέρχεται εἰς τὴν γρούτταν, κἀκεῖθεν τρακλὰ εἰς τὸ παλεολιθάδιον εἰς τὴν κε φαλὴν τοῦ σπαρτὰ καὶ ἀποδείδει εἰς τὸν μεσόσην τῆς μεγάλης ὠλήθας καὶ ἀνναβαίνει τὴν ὠληθὰν ἄχρι τῆς κεραλῆς αὐτῆς ἐν ὦ καὶ ἡ ἕναρξις ὑπάρ χει. ἐπʼ αὐτὰ τὰ χωράφια καὶ τὸ ὄν ὄρος ἐστέρξα καὶ ἐκήρωσα τῆ προρηθείση μονῆ τοῦ ἁγίου φιλίππου καὶ τῶ κῦρ γρηγορίου καθηγουμένου καὶ τῶν με τέπιτα αὐτοῦ μοναχῶν ἄχρι τερμάτων αἰώνων ὑπὲρ ψυχηκῆς μου σωτηρίας καὶ τῆς ἐμῆς συμβίου, καὶ διὰ τοῦτο ἐποίησα τὸ παρὸν σιγίλλιον ἐν τῇ μονῆ τοῦ ἁγίου φιλίππου πρὸς βαιβέωσιν, πάντων τοῦ μηδʼ ὅλως παρὰ τινος ἀποκρου σθῆναι, ἡ δὲ φωραθῆ τις τοῦτο παράκρούων οὐ μηκρὰν ἕξει τὴν ἡμῶν ἀγαν νάκτησιν καὶ τῆς ἡμετέρας φιλίας στερηθήσεται. τοῦτο δὲ σφραγήσαντες τῆ συνήθη ἡμῶν βούλλῃ τῇ διαμολύβδου ἐπεδώθη τῶ ῥιθέντι ἡγουμένω καὶ μονῆ ἁγίου φιλίππου δεμέννων μηνὶ καὶ ἰνδικτιῶνι τῆ ἄνω γεγραμμένης τῶ ςχ αʹ ἔτει. † Ῥοκέρης κόμης καλαβρίας καὶ σικελίας.