Textus Originalis

— 390 —

ἡππολήτου τὰ εἶσα τῶ περάμερος τοῦ ῥίαχος καὶ ἀπέρχεται κατὰ μέσον τοῦ χεταρίου δεξιὰ ἄχρι ἐπάνω τοῦ ἁγίου ζαχαρίου καὶ ἀποδίδει τὰ ἥσα ἧς τὸν ἅρμον εἰς τὴν τουργουνίαν τὰ ἐρήκριμνα καὶ ὑποκάτο τῆς βροντιμένης καὶ ἀπὸ κάτωθεν τοῦ ἅρμου τοῦ ἁγίου νικολάου τὰ ὑπόκριμνα τοῦ ἐκεῖσαι δεξιοῦ μέρους ἄχρι τῆς σκάλας, κακῆθεν ἐκ τοὺς μεσαλήθους καὶ τὲς ἀροίες ἐκ τὸ στενὸν καὶ δίδη ἧς τὸν ἀντικρὶς βουνὸν ἤγουν τῶν ἅρμων, κακῆθεν τῶν ἅρ μων ἅρμων καὶ ἀνέρχεται ἕως τῆς πηγῆς τῆς οὔσης μέσων τῶν δύον βου νῶν κατὰ δησμὰς καὶ ὡς συγκλήη, τὰ ἔσω τοῦ παλαιουκάστρου ἕως τῆς κουλτούρας τοῦ στοριάνου ὡς κατέρχεται τὰ ὕδατα, καὶ ἀνέρχεται τὸ περάμε ρος τοῦ ῥύακος τὸ χετάρην ἕως τῶν τριῶν λευκῶν λήθων μέχρι τοῦ ψυλοῦ βουνοῦ τοῦ ἁγίου ἡππολήτου, καὶ κατέρχεται ὁ χέτης ὁ ἐπάνοθεν τῆς ἑδοῦ ἕως τοῦ τριωδίου μουέλη καὶ κατέρχεται ἡ ὠδὼς τοῦ γαλάτι ἕως τοῦ ὄμβρου, κακῆθεν δεξιᾶ τὸ κάτω σύνορον ἕως τοῦ ἁγίου ἡππολήτου καὶ συνκλύει. εἶ ναι δὲ ταῦτα τὰ ἀνώτερα χωράφια ἐκ τοῖς ῥηθεῖσι μετοχείοις τοῦ ἁγίου φι λίππου καί συ τῶ κῦρ γρηγορίω τῶ καθηγουμένω καὶ εἰς τοὺς μετέπητα αὐτοῦ καθηγουμένους καὶ διαδόχους ἕως τερμάτων αἰώνων, ἔχειν δὲ ἀπʼ αὐτοῦ τοῦ ὄρους ξύλα τὰ ἀρκοῦντα αὐτῆς ἧς τά ται σποίτεια καὶ ἄρωτρα καὶ πα λούκας ἧς τοὺς ἀμπελῶνας· καὶ διωρίζωμαι ἅπαντας ἀρχιεπισκόπους ἐπισκό πους βαρουνείοις φορωστέρης στρατιγοῖς καὶ βεσκώμητας καὶ τοὺς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐξουσιαστὰς τοῦ μικέτι ἐπηρίαν ἤ ἐνόχλησιν τηνα ἐνδείξηται ἐν τοῖς αὐτοῖς μετοχίοις ἁγίου φιλίππου, ἀλλʼἔστωσαν ἐλεύθερα ὑπὲρ ψυχηκῆς μου σωτηρίας καὶ τῶν ἐμῶν γεννητόρων καὶ ποιεῖτωσαν τὶν ἀπολογίαν ἡ μὶ τῶ καθιγουμένω ἁγίου φιλίππου· ἡ δέ γε καί τις. φανῆ ἐνοχλοῦν αὐτὰ ἤ ὅσα κτᾶ ται ἡ ἁγία μονὴ οὐ μικρὰν τὴν ἀγανάκτησιν ὑποστῆ παρʼ ἐμοῦ καὶ τὴν ἀρὰν ἕξη. πρὸς γὰρ περισσοτέραν πίστωσιν καὶ βεβαίαν ἀσφάλιαν τῇ διαμολύβδο νήθη βούλλῃ μου ἐπεσφράγησαν τὸ παρὸν σιγίλλιον καὶ ἔδωκα πρὸς σὲ τὸν καθηγούμενον ἁγίου φιλίππου κῦρ γρηγόριον μηνὶ δεκεμβρίου ἰνδικτιῶνος γʹ ἔτους ςχγʹ.