Textus Originalis

— 392 —

τὰ εἶσα τὼ περάμερος τοῦ ῥίαχος καὶ ἀπέρχεται κατὰ μέσον τοῦ χεταρίου δε ξιᾶ ἄχρι ἐπάνω τοῦ ἁγίου ζαχαρίου καὶ ἀποδίδει εἰς τὸν ἅρμον εἰς τὴν τουρ γουνίαν τὰ ἐρήκριμνα ὑποκάτω τῆς βροντιμένης καὶ ἀποδίδει εἰς τὴν ἄριαν καὶ εἰς τὴν πηγὴν τὴν οὔσαν ὑποκάτω τὸ ἅρμον ἁγίου νικολάου ὑποκάτωθεν τοῦ βουνοῦ καὶ τὰ ἐρήκριμνα τοῦ ἐκεῖσαι μέρους ἄχρι τῆς σκαλας, κακῆθεν ἐκ τοὺς μεσαλήθους καὶ τὲς ἀροιες καὶ ἐκδίδει ἐκ τὸν στενὸν καὶ εἰς τὸν ἄν τικρὶς βουνὸν, κακῆθεν τὸν χέτην ἀνέρχεται ἕως τῆς πηγῆς τῆς οὔσης μέσον τῶν δύω βουνῶν κατὰ δυσμὰς, καὶ ὡς συγκλείη τὰ ἔσω τοῦ παλαιουκάστρου ἕως τῆς κουλτούρας τοῦ στοριάνου ὡς κατέρχεται τὰ ὕδατα, καὶ ἀνέρχεται τὸ περάμερος τοῦ ῥύακος τὸν χείτην ἕως τῶν τριῶν λευκῶν λήθων μέχρι τοῦ ψηλοῦ βουνοῦ τοῦ ἐπάνω ἁγίου ἡππολήτου καὶ κατέρχεται ὁ χέτης ὁ ἐπάνο θεν τῆς ὁδοῦ ἕως τοῦ τριοδίου μουέλη καὶ κατέρχεται ἡ ὁδὸς τοῦ γαλάτι ἕως τοῦ ὄμβρου, κακῆθεν δεξειᾶ τὸ κάτω σύνορον ἕως τοῦ ἁγίου ἡππολήτου καὶ συγκλύει. εἶναι δὲ ταῦτα τὰ ἀνωτέρω χωράφια ἐν τοῖς ῥηθεῖσι μετοχείοις τοῦ ἁγίου φιλίππου καί συ τῶ κῦρ γρηγορίω τῶ καθηγουμένω καὶ εἰς τοὺς με τέπητα αὐτοῦ καθηγουμένους καὶ διαδόχους ἕως τερμάτων αἰώνων· καὶ διορί ζωμαι ἅπαντας ἀρχιεπισκόποις ἐπισκόποις βαρουνείοις στρατιγοῖς βεσκώμιτας τοὺς κατὰ τὴν ἡμέραν ἐξουσιαστὰς τοῦ μικέτι ἐπιρίαν ἤ ἐνόχλησίν τινα ἐν δείξηται ἐν τοῖς αὐτοῦ μετοχίοις ἁγίου φιλίππου, ἀλλʼἔστωσαν ἐλεύθεροι ὑπὲρ ψυχηκῆς μου σωτηρίας καὶ τῶν ἐμῶν γεννητόρων καὶ ποιείτωσάν τινα ἀπο λογίαν ἡμῖν τῶ καθηγουμένω ἁγίου φιλίππου· ἡ δέ γε καί τις φανῆ ἐνοχλοῦν αὐτὰ ἤ ὅσα κτᾶται ἡ αὐτὴ μονὴ οὐ μικρὰν τὴν ἀγανάκτησιν ὑποστῆ παρʼ ἐμοῦ καὶ τὴν ἀρὰν ἕξη. πρὸς γὰρ περισσωτέραν πίστωσιν καὶ βεβαίαν ἀσφάλιαν τῇ διαμολυβύλδου συνήθη βούλλῃ μου ἐπεσφράγησα τὸ παρὸν σιγίλλιον καὶ ἔ δωκα πρὸς σὲ τὸν καθηγούμενον ἁγίου φιλίππου κῆρ γρηγόριον μηνὶ δεκεμβρίω εἰς τὴν ιβʹ ἰνδικτιῶνος γʹ.