Textus Originalis

— 395 —

λὴν θαυματοποιείαν τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν φιλίππου καὶ τὰς ἀεὶ ἀδιλήπτας εὐχὰς τοῦ ἁγίου γέροντος καὶ τῶν ἐναρέτων ἁγίων ἀνδρῶν τῶν ὤντων καὶ διακαρτερούντων μετʼ αὐτοῦ ἐν τῇ ἁγία μονῆ καὶ τὰς πρὸς θεὸν εὐχὰς καὶ δεήσεις διὰ παντὸς ἀνεφερούσας τῶ δεσπότη θεῶ ὑπὲρ ἡμῶν καὶ τοῦ ἁγίου κόμητος καὶ τῶν γονέων ἡμῶν καὶ παντὴ τῶ λαῶ χριστιανῶν ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ εἰδὼν τὴν μονὴν πτωχὴν καὶ ὑστερουμένην τὴν καθημέρην τροφὴν καὶ σπλαγχνισθεῖσα εἰς ἡμᾶς δεδώκαμεν ὑμῆν παροίκους τέσσαρους ὧν τὰ ὀνό ματά εἰσιν ταῦτα, στέφανος φιλάρμακος καὶ πρεσβύτερος θεόδωρος κωνσταν τίνος πορκέλλης καὶ θεόδωρος δανηστὴς, καὶ οὔτοι δουλεύην ἐς ἀεὶ ἐπʼαὐτῆ τῇ ἁγία μονῆ τέκνα τέκνων αὐτῶν σὺν τῶν ὤντων αὐτῶν κινητῶν καὶ ἀ κοινήτων. παρεγγύω δὲ πάντας τοὺς ὑπὸ τὴν χώραν μου ὤντας ἐξουσιαστὰς στρατηγοὺς βεσκόμητας καὶ λοιποὺς καὶ ἐμοὺς διαδόχους καὶ κληρονόμους τοῦ ἵναι τούτους ἀπαρασαλεύτους καὶ ἀνεμποδίστους, μήται ἀγγεύην αὐτοὺς μήται ζημιοῦν ἢ ἐρβατίζην ἢ ἀνακρένην ἢ μὴ μόνος ὁ καθηγούμενος καὶ οἱ μετʼαὐτοῦ. ὁμοίως δέδωκα ἐν τῇ αὐτῆ ἁγία μονῆ ἐκ τῶν ἀπόρων ἀμπελίων τῶν ἀνθρώπων μου τῶν φυγώντων καὶ ἀναληφθέντων τῆς χώρας μου τῶ ἀμπελίω τῆς ὀρίας ῥίζεια χʹ καὶ τῶ ἀμπελίω τῆς βαγίτζης ῥίζεια σʹ καὶ τῶ ἑλήπη ῥίζεια σʹ ὡσαύτος καὶ εἰς τὸν ποταμὸν τῆς παναγίας ἔχην ὑμᾶς ἄδιαν ποιῆν ὑδρώμιλα πρὸς ἀποτροφὴν καὶ ὑπειρεσίαν τῆς ἁγίας μονῆς, ὁμίος καὶ εἰς τὸν ἐκεῖσαι τόπον τοῦ ποταμοῦ ὑποκάτου τοῦ παυληάνου χωράφιον μο δίων τεσσάρων τοῦ πετζὴν τοῦ παυληάνου καὶ τοῦ γαλάτι καὶ τοῦ πάτερα πρὸς ὑμετέραν χρήσην καὶ διήχησην τῆς μονῆς τοῦ ἴναι ἀεὶ ἀπαρασάλευτα· τὸν δὲ κατατολμόντα παρακροῦσαι τὸ ἡμέτερον σιγίλλιον οὐ μικρὰν ὑποστήσαιται παρʼ ἡμῶν τὶν ἀγανάκτισιν καὶ ὑπὸ τῶν κληρονόμων μου καὶ διαδόχων ὡσαύτως ὑποστῆ. ἐπεὶ δὲ καὶ πρὸς περισσωτέραν πίστωσιν καὶ βεθέαν τῶν ἐντυγχαννών των ἀσφάλιαν τῆ συνήθη ἡμῶν διαμολύμβω βούλλῃ σφραγισθὲν ἐπεδώθη ἐπʼαὐ τῆ τῇ ἁγία μονῆ μηνὶ καὶ ἰνδικτιῶνα τῆς ἄνω γεγραμμένης ἐν τῶ ςχιʹ ἔτι. Κομητήσσα ἀδιλάσιας σὺν τῶ υἱῶ αὐτῆς ῥογερίου κόμητος σικελίας καὶ κα λαβρίας.