Textus Originalis

— 384 —

ταύτη τῇ νήσω, λέγω δὴ καὶ τοῖς ἐμοῖς κληρονόμοις καὶ διαδόχοις καὶ πάν των τῶν ἐπινερουμένων δουλευτῶν τε καὶ προαρχόντων τοὺς ὑπὸ τὴν ἡμετέ ραν ἐξουσίαν καὶ μετὰ τὴν ἐμὴν ἀποβίωσιν τοῖς ἐμοῖς τέκνοις καὶ ἰδίοις δε σπόσιν μελλοντας εἶνε δουλευτὰς, τοῦ μηκέτι ἔχειν ἄδιαν ἐνοχλῆν τὴν τοιαύ την ἁγίαν τοῦ θεοῦ μονὴν καὶ πάντα τὰ τῆς αὐτῆς δεσποθέντα ἀνθρώπους χω ράφια τε καί τε ἀμπελῶνας ὄρους βαλάνου καὶ νομὰς ὑδάτων κινητῶν τε καὶ ἀκινήτων· ἔστωσαν τὰ πάντα ἀνενόχλητά τε καὶ ἀνέπαρα ἄχρι στάσεως κό σμου καὶ μηκέτι ἔχειν ἄδιαν ἐξουσιάζειν τὰ τοιαῦτα ἡ μί σε τὸν καθηγούμε νον γρηγόριον καὶ τοὺς μετὰ σὲ μέλλοντας διεῖναι ἐν τῇ τοιαύτη ἁγία μονῆ καὶ ὑπὲρ εὔχεσθεν ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ τοῦ δοῦνε μοι κύριος ὁ θεὸς ἄφεσιν καὶ λύτρωσιν τῶν ἐμῶν δινῶν καὶ πολλῶν ἁμαρτιῶν, λέγω δὴ καὶ τοῖς ἐμῆς κληρονόμοις καὶ διαδόχοις καὶ τῶν μελλόντων πάντων δεσπόζειν ἔ πιτα καὶ αὐτοκρατωρεῖν πάντων τῶν χριστιανῶν τοῖς τοιούτης νήσου. ὥστις δὲ ἐφοραθῆ ἐπιδοῦναι τὴν τοιαύτην μονὴν τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου ἀποστόλου φι λήππου εἰς ἑτέραν δεσποτίαν τε καὶ ἐξουσίαν σχύει τὸ ἀνάθεμα παρὰ πατρὸς καὶ υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος καὶ τῶν τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ ἁγίων θεο φόρων πατέρων, καὶ παρʼ ἐμοῦ οὐ μικρὰν τὴν ἀγανάκτησιν. σχεῖ. πρὸς δὲ πε ρισσωτέραν πίστωσιν καὶ βεβαίαν ἀσφάλιαν πάντων τῶν ἐντυχανόντων τῆ ἐμῆ χρυσῶ συνήθη βούλλῃ ἐσφράγησα καὶ προσενεχειρίσθη πρὸς σὲ τὸν καθηγού μενον γρηγόριον καὶ πᾶσι τοῖς δὲ λυποῖς ἀδελφοῖς μηνὶ καὶ ἰνδικτιῶνα τῆ ἀνω τέρω γεγραμμένη. γέγωνεν δὲ τὸ παρὸν χρυσωβούλλιον κατενώπιον γιοσφρέδα υἱοῦ κόμητος, καὶ ἰορδάνου ἀππαδέλφου αὐτοῦ καὶ ῥουμβέρτου βουῤῥέλλου καὶ γουλιάλμου συνεσκάλκου καὶ στεφάνου ἰατροῦ καὶ στεφάνου καππελλάνου καὶ βασιλείου υἱοῦ τρηχάρι ἄρχοντος δεμέννων καὶ νικολάου πρωτονοταρίου καὶ κα πριλλίγγουα καὶ πρωτοσπαθαρίου καὶ νοταρίου κυροῦ οὐρσίνου καὶ νικολάου υἱοῦ πρωτοσπαθαρίου τοῦ γαρζήρα καὶ ἑτέρων πλήστων. Ego rogerius dei gratia sicilie et calabrie comes pro remedio anime mee et filiorum meorum nec non et fratris rotberti guiscardi et omnium parentum meorum concedo esse liberam a data et ab omni angaria ec clesiam sancti philippi que est in valle demine et monacos qui ibi ser-

— 413 —

XVI. † σίγνον χειρὸς ματθαίου τοῦ ἀποιχομένου ἰωάννου καρδαλάρι. † Ἐν ὀνόματι τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, φένο μαι ἐγὼ ματθέως τοῦ ἀμιστράτου σὺν τῆ συμβήο μου δομμάλδα ὁ καὶ ἀδελ φὸς χοῦ δεχριουὺν ἀφιερόνοντα τὴν μωνὴν τῆς ἁγίας ἀναστασίας ἐπιτοπήως τοῦ ἀμηστράτου σὺν τῶν αὐτῆς κτησμάτων ὅθεν καὶ κύριος ὁ θεός μου ἔθε σεν εἰς τὴν ψυχὴν καὶ περὶ ψυχικῆς σωτιρίας τῶν ἐμῶν γωνέων καὶ τοῦ ἐ μοῦ ἀδελφοῦ σιηριχοῦ δεκρουούν, στέργω εἰς τὴν μονὴν τοῦ ἁγίου φηλίππου τὸν δεμέννον τοῦ ἤνε αὐτὴν μετὰ τοῦ περιορισμοῦ ὅθεν καὶ αὐτός μου ἐπε ριόρισα καὶ τὸν σταυρὸν ἠδιοχείρως ἔγραψα, ὄντως μου αὐτὼς ἔσο εἰς τὴν μω νήν, καὶ μετʼ ἐμαὶ ἠφάνεντο εἰς τὸ περιορισμὼν οὔκως δεμελληριοὺν καὶ ὁ βη σκόμης λέων κονταράτης καὶ νηκόλαος βισσιττούνης καὶ δὲ λοιπὴ πολλὴ καὶ πανδόλφως· ὁ δὲ περιορισμὼς ὑπάρχει σὺν τοῦ ὄρος χόρτου καὶ δεκάτης καὶ ἐρβατηκοῦ καὶ ἔχην καὶ ἄδηαν καὶ εἰς τὸν αὐτὼν τώπον ποιῆσε ὑδρόμηλον πρὸς θροφὴν τῶν ἐκεῖσε μελλόντων ἔσεσθαι ἀδελφῶν, ἐκ τὸ ἀνατωλυκὼν μέ ρως ἀπὸ τὸν βηννημέρην τὸν χέτην ὃς ἀναβέννη μέχρι εἰς τὸ λάκκον τοῦ