Textus Originalis

— 420 —

XX. † Σίγνον χειρὸς φηλίππου υἱοῦ νικολάου ὠρσείνα. Ἐν ὀνόματι τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος, φένομε τύ νην κἀγὼ ὁ ἀνοτέρω φιλιππος ὁ τὸ σίγνον τοῦ τημήου καὶ ζωοπιοῦ σταυροῦ ἠχήα μου χειρὶ πήξας ἐν τῶδε τῶ ὕφη τὴν παροῦσαν ἔγγραφον ἀποχὴν ἀποταγὴν τε λήαν καὶ πληρεστάτην διάπρασιν τήθομε καὶ πηῶ ἐκουσία μου τῆ βουλῆ καὶ θελήση καὶ οὐκ ἔκ τινος τὸ παράπαν ἀνάγκης ἢ βίας ἢ χλεύις ἢ ῥαδιουρ γίας ἢ ἀρχοντηκῆς ἐπηκουρήας ἀλλὰ φαύκτο ἀγνήας, πέπρακα πρὸς σὲ τὸν νηκόλαον ξερὸν τὸ ἐμὸν χωράφιον τὸ ὄντα καὶ διακύμενον ἠς τόπον λεγόμε νον κουλτούραν πλησίον τοῦ ἁγίου φιλίππου διὰ ταρία τοῦ κρατεοῦ ῥηγὸς τα ρία πεντέκοντα ἑπτὰ, ἐστιν δὲ καὶ τὸ χωράφιον θούμενα ηʹ. καὶ λαβὼν τὸ τύμιμα ἀπὸ σῶν χειρῶν ἠς χεῖρας ἐμὰς ἐπήσησά σι τὴν παροῦσαν καθαροτέ ραν διάπρασιν, τοῦ ἔχην σε αὐτὸ ἀπὸ τοῦ νῆν καὶ ἠς διηνεκὲς χρόνους ἐξου σίαν πουλῆν χαρήζην ἀνταλλάττην καὶ ἠς πρήκας τέκνων γράφην ὅς τὸ κῦρος καὶ τὴν ἐξουσίαν παρʼἐμοῦ ἠλυρός· καὶ ἤ τις δʼἂν φανῆ ποτε κεροῦ ἐκ τὸν ἐμῶν ἠδήων ἢ τέκνων ἢ κληρονόμων ὀχλοῦντα ἢ ἐμποδίζοντα τὴν τιαύτην